Ο Δήμος Σκουλάκης ( Αθήνα 1939-2014) είναι Έλληνας ζωγράφος. Σπούδασε ζωγραφική, αρχικά με τον Σπύρο Παπαλουκά και για ένα μικρό διάστημα πλάι στον Φώτη Κόντογλου. Το 1957 ταξιδεύει για πρώτη φορά στο Παρίσι, όπου συνδέεται φιλικά με τον Θανάση Τσίγκο και την ελληνική παρέα του Μονπαρνάς. Το 1958 επιστρέφει στην Ελλάδα και αρχίζει συστηματικές σπουδές με τους Πάνο Σαραφιανό και Βρασίδα Βλαχόπουλο.
Την επόμενη χρονιά, μπαίνει στο προκαταρκτικό τμήμα της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών, με δάσκαλο τον Γιώργο Μαυροΐδη και το 1961 στα εργαστήρια της σχολής με δάσκαλο τον Γιάννη Μόραλη. Παράλληλα παρακολουθεί και το εργαστήριο σκηνογραφίας -διακοσμητικής του Βασίλη Βασιλειάδη. Το 1968 ταξιδεύει στο Παρίσι και στη συνέχεια Καναδά, ΗΠΑ και Μεξικό. Επιστρέφοντας το 1969 στην Ευρώπη, ζει και εργάζεται διαδοχικά στο Παρίσι (δίπλα στον Γιάννη Τσαρούχη) και στη συνέχεια στο Λονδίνο και το πρώην Δυτικό Βερολίνο. Ξαναγυρίζει στην Ελλάδα τον Οκτώβριο του 1974. Στη διάρκεια της μακρόχρονης αυτής περιπλάνησης, έρχεται σε επαφή με τα εικαστικά ρεύματα της μεταπολεμικής σκηνής και ιδιαίτερα με την ποπ αρτ και τις διαφορετικές εκφράσεις του ρεαλισμού.
Μπλέχτηκε με την πολιτική, υπηρέτησε τη δημοσιογραφία έως το 1984, οπότε και καταπιάστηκε αποκλειστικά με τη ζωγραφική.
Ο Δήμος Σκουλάκης ασχολήθηκε επαγγελματικά με τη γελοιογραφία, την εικονογράφηση και τη σκηνογραφία από το 1959 μέχρι το 1984. Υπήρξε μόνιμος πολιτικός γελοιογράφος στις εφημερίδες Δημοκρατική Αλλαγή ( 1964-1967) και Ελεύθερος Λόγος (1964-1967) καθώς και τα περιοδικά Ταχυδρόμος (1960-1967,πρώτη περίοδος), Πανσπουδαστική (1959-1967), Η Γενιά μας (1965-1967) ,Ελληνική Αριστερά (1965-1967) κ.ά.
Το ίδιο διάστημα εργάστηκε στη διαφήμιση, σκηνογράφησε το έργο της Κωστούλας Μητροπούλου Η Εκτέλεση (θίασος Μ. Ριάλδη -Θέατρο Πορεία),συνεργάστηκε με τον Σάββα Χαρατσίδη στο Εθνικό Θέατρο και τον Βασίλη Βασιλειάδη στο θέατρο Λαμπέτη, εικονογράφησε παιδικά βιβλία (εκδ. Πεχλιβανίδη) και υπήρξε καλλιτεχνικός συνεργάτης του περιοδικού Επιθεώρηση Τέχνης και των εκδόσεων Θεμέλιο.
Το 1965 τιμήθηκε με βραβείο στο διαγωνισμό δημοσιογράφων του τότε περιοδικού Ελευθεροτυπία και του Υπουργείου Τύπου για τη «δηκτική τόλμη της γελοιογραφίας του».
