Πτυχιούχος του τμήματος Ιστορίας-Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, υπότροφος-ερευνητής του Ελληνικού Ινστιτούτου Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Σπουδών της Βενετίας, διδάκτωρ Ιστορίας του Ιόνιου Πανεπιστημίου (1999). Θέμα διδακτoρικής διατριβής: «Κοινωνία και διοίκηση στο βενετοκρατούμενο Ρέθυμνο. Το ανώτερο κοινωνικό στρώμα των ευγενών (1571-1646)». Από το 2015 είναι Διευθυντής Ερευνών στο Κέντρο Έρευνας του Μεσαιωνικού και Νέου Ελληνισμού της Ακαδημίας Αθηνών (ΚΕΜΝΕ), στο προσωπικό του οποίου ανήκει από το 2001 (2001–2005: Δόκιμος Ερευνητής, 2005–2010: Εντεταλμένος Ερευνητής, 2010–2015: Κύριος Ερευνητής, 2015 – : Διευθυντής Ερευνών). Παράλληλα, από το 2006 διδάσκει Ιστορία στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο (Σχολή Ανθρωπιστικών Σπουδών, Πρόγραμμα Σπουδές στον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό). Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα εστιάζονται κατά βάση στην κοινωνική ιστορία και την ιστορία των θεσμών, την ιδεολογία και τις νοοτροπίες στις βενετικές περιοχές του ελληνικού χώρου, με έμφαση στην Κρήτη (κυρίως 15ος- 17ος αι.). Οι μονογραφίες και οι επιμέρους μελέτες του αναφέρονται, μεταξύ άλλων, στην οργάνωση και εξέλιξη της ανώτερης τάξης (ευγενείς), του μεσαίου κοινωνικού στρώματος (cittadini) και των πληθυσμών της υπαίθρου, στην κρατική υπαλληλία και τους δημόσιους υπαλλήλους, στο θεσμικό και κοινωνικό στάτους των νοταρίων-συμβολαιογράφων, στη θέση και τον ρόλο της γυναίκας, στην κατάσταση της λατινικής Εκκλησίας και τις σχέσεις Λατίνων-Ορθοδόξων, στην οικονομική συγκρότηση λατινικών επισκοπών κλπ. Έχει συμμετάσχει σε ερευνητικά προγράμματα και σε πολλά τοπικά και διεθνή συνέδρια. Στο ΚΕΜΝΕ είναι υπεύθυνος του προγράμματος «Η κοινωνία στις βενετοκρατούμενες ελληνικές περιοχές με έμφαση στην περίπτωση της Κρήτης».
