Ο Μωυσής Μιχαήλ Μπουρλάς γεννήθηκε στις 9 Μαΐου 1918 στο Κάιρο. Οι γονείς του ήταν και οι δύο Έλληνες Εβραίοι, οι οποίοι αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στην Ελλάδα λόγω οικονομικών προβλημάτων. Η οικογένεια Μπουρλά εγκαταστάθηκε αρχικά στη Νάουσα και μετά στη Θεσσαλονίκη. Τελειώνοντας το λύκειο, έγινε μαθητευόμενος τορναδόρος (τορνοποιός). Το 1935 ο Μπουρλάς έγινε μέλος της ΟΚΝΕ, της Οργάνωσης Κομμουνιστικών Νέων Ελλάδος. Όταν ξέσπασε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Μπουρλάς μετατέθηκε στο αλβανικό μέτωπο για να πολεμήσει την ιταλική εισβολή του 1940-1941. Τον Φεβρουάριο του 1943, αμέσως μετά την επιβολή των «φυλετικών μέτρων» των ναζιστικών δυνάμεων κατοχής που οδήγησαν τελικά στο Ολοκαύτωμα, ο Μπουρλάς εντάχθηκε στις αντιστασιακές δυνάμεις του ΕΛΑΣ με το ψευδώνυμο «Βύρωνας» και πολέμησε στο 30ο Σύνταγμα στο βουνό Πάικο κοντά στο Κιλκίς. Το καλοκαίρι του 1945, μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, ο Μπουρλάς συνελήφθη για τις πολιτικές του πεποιθήσεις και εξορίστηκε στα ελληνικά νησιά Ικαρία, Μακρόνησο και Άη Στράτη. Το 1951 ο Μπουρλάς απελευθερώθηκε από την εξορία του και μετανάστευσε στο Ισραήλ. Έμεινε στο Ισραήλ μέχρι το 1967, όταν ο αντικομμουνισμός της ισραηλινής κοινωνίας που αναπτύχθηκε μετά τον Πόλεμο των Έξι Ημερών ανάγκασε τον ίδιο και τη Ρωσίδα Εβραία σύζυγό του να εγκαταλείψουν τη χώρα. Μετά από μια σύντομη παραμονή στη Βουλγαρία, ο Μπουρλάς και η σύζυγός του πήγαν στη Σοβιετική Ένωση. Ο Μπουρλάς εργάστηκε ως τορναδόρος μέχρι το 1982, οπότε και συνταξιοδοτήθηκε και ξεκίνησε τις προσπάθειές του να επιστρέψει στην Ελλάδα. Εγκαταστάθηκε στην πόλη Σουχούμι της Γεωργιανής ΣΣΔ, όπου έγινε καθηγητής ελληνικής γλώσσας στους νέους Έλληνες μαθητές της περιοχής. Επέστρεψε στην Ελλάδα τον Αύγουστο του 1990, χωρίς πόρους ή οικονομική βοήθεια, όπου ξεκίνησε έναν νέο αγώνα επιβίωσης και ανάκτησης της ελληνικής υπηκοότητας που είχε χάσει όταν μετανάστευσε στο Ισραήλ. Ο Μπουρλάς κατάφερε τελικά να ανακτήσει την υπηκοότητά του το 1999. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Μωυσής Μιχαήλ Μπουρλάς έζησε στο Οίκο Ηλικιωμένων Saoul Modiano στη Θεσσαλονίκη. Συνέχισε να ασχολείται ενεργά με την ελληνική αριστερά και τα πράγματα της πόλης. Πέθανε στις 17 Μαρτίου 2011. Τα λείψανά του είναι θαμμένα στο Εβραϊκό νεκροταφείο Σταυρούπολης Θεσσαλονίκης.