«Ο χτύπος αυτός σημαίνει θάνατο. […] Η δομή του ήταν σαν μια διαδρομή θανάτου. Μια διαδρομή που ξεκινούσε από την ασθένεια και κατέληγε στο παγωμένο φως του θανάτου, μέσα σε ένα μοναχικό δωμάτιο νοσοκομείου.»
— Γιώργος Κουμεντάκης
Αυτός ο χτύπος σημαίνει θάνατο. Μια φορά τον ξανάκουσα
ενώ πάλευα να θυμηθώ ένα, μόνο ένα πράγμα,
Και βοήθεια, βοήθεια φώναζα μέσα στον πυρετό.
Τότε η πόρτα άνοιξε, μα δεν μπήκε ο Υιός
Κι αυτό που έπρεπε να μάθω δεν ψιθύρισε.
Μόνο οι αδελφές μου μ’ έλουζαν με δάκρυα,
– Δάκρυα σαν στέρφα σύμβολα. Η αγάπη αργεί,
Και όταν φτάνει δεν μιλά ούτε ακούει:
Και μόνο μ΄ένα φίλημα τον νεκρό ζωντανεύει
Μάταια ίσως. Γιατί ποιό νόημα έχουν
Τα θαύματα τ΄ανήκουστα, αφού αντί να προσπαθώ
Να ΄χω στη μνήμη ζωντανά τα χαρμόσυνα Νέα
Που μόνο ο Θάνατος κι η Αγάπη μου αποκάλυψαν,
Πάλεψα να τα ξεχάσω και να μοιάσω
Με όλους τους άλλους; Ήθελα να φέρομαι
Σαν ποτέ να μην είχα νικηθεί
Από μυστήρια που έκαναν τις αδελφές μου να τρέμουν
Καθώς ετοίμαζαν το δείπνο για τον Φίλο μας.
Ήρθε, και ως Ευεργέτη Τον υποδεχτήκαμε,
Μα δεν Τον ρωτήσαμε πότε θα έληγε η χαρά μας.
Και τώρα ακούω τον χτύπο που κι άλλοτε άκουσα,
Και τον ιερό χρόνο προσπαθώ ν΄αναπληρώσω,
Αλλά η μνήμη δεν βοηθά, κι η πόρτα ανοίγει τρίζοντας
Στο φανερό μου έγκλημα που πρέπει να πληρώσω.
