Ιστορία της κλασσικής φιλολογίας

Εγχείρημα ως η ανά χείρας Ιστορία, μολονότι παρακεκινδυνευμένον και μακροχρόνιον, χρειάζεται πρόλογον μόνον σύντομον και μετρημένον. Διότι ως σύνολον πρέπει να δικαιολογή αυτό εαυτό άνευ εισαγωγικών συστάσεων και προκαταρκτικών επιχειρημάτων. Δεν θα υπήρχε τέλος, αν επρόκειτο να δικαιολογηθούν αι ελλείψεις του.
Ουδείς θα αρνηθή εις την φιλολογίαν, είτε εις την υψηλοτέραν είτε εις την μετριωτέραν μορφήν αυτής, τα δικά της δικαιώματα, και έφ’ όσον συνεχίζει τις την καθημερινήν εργασίαν της ερμηνείας, της κριτικής των κειμένων και της ιστορικής ανασυγκροτήσεως, επιτρέπεται να αναμένη επιδοκιμασίαν. Αλλά να στραφή εκ της δραστηριότητος αυτής εις σκέψεις περί του παρελθόντος της φιλολογίας και περί των φιλολόγων παρωχημένων εποχών, θα φανή ίσως και άτοπον και άχρηστον. Εν τούτοις, αν είναι ανάγκη να αλλάξη οπωσδήποτε τοιούτος σκεπτικισμός, ασφαλώς τούτο θα γίνη μόνον δια της αντιπαραβολής προς τα ίδια τα γεγονότα της ιστορίας. Και ακριβώς αυτός είναι ο σκοπός ημών: να καταστήσωμεν ορατά τα σπουδαία αυτά γεγονότα εις την ιστορικήν των σχέσιν. Διότι μόνον κατά την διαδρομήν του χρόνου και την διαδοχήν λαών και γενεών απεκαλύφθησαν πλήρως η φύσις και αι πολλαπλαί μορφαί της φιλολογίας. Η ιστορία επομένως της κλασσικής φιλολογίας είναι η κλασσική φιλολογία εν τη διαμορφώσει αυτής. Δια τούτο βιβλίον, το οποίον αναπαριστά από της σκοπιάς αυτής την ιστορίαν της κλασσικής φιλολογίας, δικαιούται να θεωρηθή ως αναπόσπαστον τμήμα αυτής ταύτης της φιλολογίας. Ομιλούμεν περί “σπουδαίων γεγονότων”, διότι είναι φανερόν ότι δεν ζητούμεν να γνωρίσωμεν ό, τι περιέπεσεν εις αρχηστίαν και απωλέσθη δια παντός, αλλ’ ό,τι διατηρείται ακόμη και σήμερον. Ζητούμεν να ερευνήσωμεν το συνεχές της γνώσεως, την philologia perennis. […]

(Από τον πρόλογο της έκδοσης)