Ανθολογία της ελληνικής ποίησης (20ός αιώνας)
Τόμος Β': 1920-1940
Πανόδετο
14,33€
Η πρώτη μεσοπολεμική δεκαετία (1920-1930) μπορεί να είναι μάλλον φτωχή σε νέες, ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες παρουσίες στον χώρο της ποίησης, δεν παύει, ωστόσο, να αποτελεί ένα ενδιάμεσο, στη βαριά έως και ζοφερή ατμόσφαιρα του οποίου κυοφορούνται συνθήκες πρόσφορες για την ανάδειξη του «καινούριου » . Εγγύηση γι’ αυτό αποτελούν οι ποιητές που έκαναν την εμφάνισή τους λίγα χρόνια πριν, ανάμεσα στα 1910 και στα 1920 (Ρώμος Φιλύρας, Ναπολέων Λαπαθιώτης, Κώστας Ουράνης, Κ.Γ. Καρυωτάκης, Νίκος Χάγερ-Μπουφίδης, Τέλλος Άγρας, Μήτσος Παπανικολάου), και οι οποίοι τώρα διανύουν την περίοδο της πρώιμης έστω ωριμότητάς τους, ωθούμενοι προς αυτήν από εσωτερικούς -ιδιοσυγκρασιακής υφής- όσο και από εξωτερικούς -κοινωνικούς και ιστορικούς- παράγοντες: οι ποιητές του 1920.
Είναι οι ποιητές που απαλλαγμένοι από το βάρος της Μεγάλης Ιδέας παρουσιάζονται πρόθυμοι να απορροφήσουν τα νέα αισθητικά ρεύματα, ιδίως τα προερχόμενα από τη Γαλλία. […]
Η δεκαετία του 1920 ανήκει στους ίδιους, αλλά και σε όλους εκείνους οι οποίοι εμφανίζονται λίγο αργότερα (Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος, Μαρία Πολυδούρη, Μίνως Ζώτος, Κούλης Αλέπης, Τεύκρος Ανθίας, Γιώργος Κοτζιούλας, Γιάννης Αηδονόπουλος). Τους ανήκει, αλλά δεν έχει να τους προσφέρει κάτι που να ανταποκρίνεται στις πνευματικές τους αναζητήσεις και στον ευάλωτο ψυχισμό τους. […]
(από την εισαγωγή του βιβλίου)
