Σε μια ενιαία περιοχή της Πρωτεύουσας, που εκτείνεται από τα βόρεια προάστια μέχρι το Πέραμα στη νοτιοδυτική πλευρά του λεκανοπεδίου, είναι δύσκολο να μιλήσουμε για τον Πειραιά, όπως αυτός ήταν άλλοτε. Είναι, πράγματι, βέβαιο ότι ο Πειραιάς, ως ανεξάρτητη πόλη, λιμάνι και βιομηχανικό κέντρο ταυτόχρονα, όπως σχεδιάστηκε και αναπτύχθηκε στο δεύτερο μισό του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα, δεν υφίσταται πλεόν.
Ο παρών τόμος αναλύει τα δεδομένα της έρευνας που διεξήγαγε το ΕΚΚΕ σε τέσσερις περιοχές του Πειραιά -Καστέλλα, Καμίνια, Δραπετσώνα και Πέραμα- σε δείγμα 800 ατόμων, στα πλαίσια του ελληνογαλλικού ερευνητικού προγράμματος, όπου διερευνώνται διαφορές όψεις των τοπικών αυτών κοινωνιών.
Τα αποτελέσματα της έρευνας μας αποκαλύπτουν ενδιαφέροντα στοιχεία σχετικά με τις διαδικασίες εγκατάστασης των κατοίκων εκεί, τις κοινωνικές – οικογενειακές σχέσεις, την κοινωνικότητα, τις πρακτικές αλληλοβοήθειας και συμπαράστασης ανάμεσα στις δύο γενιές καθώς και την κοινωνική και την πολιτική συμμετοχή.
Όπως διαπιστώθηκε, το τοπικό επίπεδο συνιστά σημαντικό σημείο αναφοράς, ενώ η οικογένεια εξακολουθεί να αποτελεί έναν από τους πιο βασικούς πόλους της προσωπικής και κοινωνικής ζωής των ατόμων.