Τὰ Διηγήματα εἶναι τὸ πρῶτο βιβλίο ποὺ ἐκδίδει ὁ Ἀνδρέας Καρκαβίτσας στὰ τέλη τοῦ 1892 καὶ ἐπανεκδίδει ἀναθεωρημένο τὸ 1921. Περιλαμβάνει ἕξι ἀπὸ τὰ ἀντιπροσωπευτικότερα κείμενα τῆς πρώτης του συγγραφικῆς περιόδου καὶ ὁρισμένα ἀπὸ τὰ καλύτερα τῆς συνολικῆς του διηγηματογραφίας. Τὰ διηγήματα αὐτὰ ἐπιχειρεῖ νὰ ἐπανασυστήσει ἡ παρούσα, σχολιασμένη ἔκδοση, φωτίζοντας ἀδιερεύνητες πτυχές τους.

Ὁ διχασμὸς μεταξὺ ἐρωτικῆς ἐπιθυμίας καὶ ἠθικοῦ χρέους, οἱ ἀνεξέλεγκτες ὁρμὲς ποὺ μετατρέπονται σὲ ἐκδικητικὸ μένος, ἡ ἄνιση πάλη μὲ τὸν δεισιδαιμονικὸ τρόμο καὶ ἡ δυσκολία προσαρμογῆς σὲ ἕναν κόσμο ξένο εἶναι ἀνάμεσα στὰ θέματα ποὺ τὸν ἀπασχολοῦν. Συνδυάζοντας τὴν εἰδυλλιακὴ περιγραφὴ μὲ τὴν κοινωνικὴ παρατήρηση καταδικάζει τὴν ἀσφυκτικὴ ζωὴ τῆς ἀγροτικῆς κοινότητας τῶν κάμπων, θλίβεται γιὰ τὴ σύγχρονη Ἑλλάδα, ἔχει ὅμως πλήρη ἐπίγνωση πὼς ὁ νόστος σὲ μιὰν «ἐποχὴν καθ’ ἣν ἡ πραγματικότης ἔφθανε μέχρι τοῦ ἀνεφίκτου ἰδανικοῦ» εἶναι ἀδύνατος.

Μὲ τὴ Γενικὴ Εἰσαγωγὴ τοῦ Φιλολογικοῦ Ἐπόπτη τῆς σειρᾶς φωτίζεται τὸ πνευματικὸ κλίμα τοῦ τέλους τοῦ 19ου καὶ τῶν ἀρχῶν τοῦ 20οῦ αἰώνα.