Φλωρία δεκατέσσερα στένουν γρόσια σαράντα

Η μελέτη αυτή οφείλει το ξεκίνημά της -και όχι μόνον όπως θα γίνει φανερό στη συνέχεια- στην παρότρυνση του μεγάλου Δάσκαλού μας, του ιστορικού Νίκου Σβορώνου.
Το ανοιχτό Σεμινάριό του στο ΚΝΕ/ΕΙΕ (17-22 Δεκεμβρίου 1979) με θέμα: “Μέθοδοι και τεχνικές για την έρευνα της οικονομικής ιστορίας: η περίπτωση της Θεσσαλονίκης” μου έδωσε την ευκαιρία της προσωπικής μας γνωριμίας η αναφορά του στα νομισματικά προβλήματα της τουρκοκρατίας, με γνωστές ήδη τις θέσεις του από το βιβλίο του για το εμπόριο της Θεσσαλονίκης, υπήρξε το έναυσμα για μια πρώτη συζήτηση πάνω στο θέμα που απασχολούσε κι εμένα από το 1975, όταν ως υπότροφος ερευνήτρια του Ελληνικού Ινστιτούτου Βενετίας κατά τις αρχειοδιφικές μου αναζητήσεις για θέματα ελληνικού εμπορίου, κυρίως στον 18ο αι., επισήμανα πλούτο στοιχείων για νομισματικά ζητήματα της περιόδου εκείνης και βρέθηκα αντιμέτωπη με προβλήματα, στα οποία η προϋπάρχουσα βιβλιογραφία δεν μου έδινε όλες τις απαντήσεις που περίμενα. Η διστακτικότητά μου να καταπιαστώ με την αξιοποίηση του υλικού αυτού για ένα θέμα τόσο σημαντικό, του οποίου άλλοτε καταλάβαινα και άλλοτε διαισθανόμουν τις δυσκολίες, εύρισκε πρόσθετο στήριγμα στην απειρία μου.
Η ενθάρρυνση του Νίκου Σβορώνου υπήρξε όχι μόνο αυθόρμητη, αλλά και γενναιόδωρη: με τη χαρακτηριστική του προσήνεια και ζέση μου παραχώρησε όσο υλικό για το ίδιο θέμα είχε εκείνος συγκεντρώσει σε παλιότερες ενασχολήσεις του με ζητήματα της νεότερης ιστορίας ως τη χρονιά της αναχώρησής του για το Παρίσι (Δεκέμβριος 1945). Το υλικό αυτό, όπως μου είπε, θα λειτουργούσε ως μαγιά -όντως πολύ καλή- την οποία θα έπρεπε να ενισχύσω με τα δικά μου ευρήματα και να συνεχίσω, ώστε κάποτε να καταλήξει σε ένα δημοσίευμα. Ας σημειωθεί ότι ο ίδιος το θέμα αυτό είχε καταθέσει ως αντικείμενο διδακτορικής διατριβής στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης (1942), την οποία όμως δεν στάθηκε δυνατό να υποστηρίξει. Ο Νίκος Σβορώνος μου παρέδωσε το υλικό του, 3 φακέλους με κιτρινισμένες σημειώσεις, αποδελτιώσεις, πρόχειρες γραφές κειμένου, ένα μέρος δακτυλογράφο, και με άφησε στον αγώνα μου. […] (Από τον πρόλογο της έκδοσης)