Είναι πάντα δύσκολο να αποχαιρετάς σπουδαίους ανθρώπους, είναι, όμως, ακόμη πιο δύσκολο να λες οριστικά αντίο σε συνεργάτες και φίλους.
Ο Νίκος Κολοβός υπήρξε και τα δύο: ένας εξέχοντας θεωρητικός του σινεμά, αλλά κι ένας σημαντικός συνεργάτης του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, έχοντας στο παρελθόν συνεισφέρει διεισδυτικά, ώριμα και στιβαρά κείμενα, σε μια σειρά από εκδόσεις και μονογραφίες του. Η απώλειά του είναι πλήγμα για την κριτική στην Ελλάδα, καθώς υπήρξε μια από τις πιο φωτεινές προσωπικότητές της, ένας θεωρητικός του σινεμά που όρισε με τον καλύτερο τρόπο την έννοια της κριτικής στη χώρα μας, μέσα από μια ματιά κι ένα πνεύμα πάντα ανήσυχα και αιχμηρά.
Ο Νίκος Κολοβός υπήρξε επίσης νομικός, συγγραφέας, μεταφραστής, πανεπιστημιακός, όμως όσο κι αν η πολύπλευρη διάσταση της προσωπικότητάς του δεν μπορούσε να περιοριστεί σ` ένα μόνο αντικείμενο, η καρδιά του ήταν αναμφίβολα δοσμένη στο σινεμά. […]
(από τον πρόλογο της Δέσποινας Μουζάκη)