Αντικείμενο της μελέτης αποτελεί η γυναίκα της μέσης βυζαντινής εποχής, με επίκεντρο τη γυναίκα της πόλης και της αγροτικής κοινωνίας. Στις σελίδες του βιβλίου ερευνώνται οι επιμέρους ρόλοι της στην οικογένεια, στο ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον και στην οικονομία. Εξετάζεται η δράση και σκιαγραφείται η παρουσία της στην οικογένεια ως θυγατέρας, αδελφής και, μετά τον γάμο της, ως συζύγου και μητέρας. Διερευνώνται οι κοινωνικές ή νομικές προϋποθέσεις που διασφάλιζαν και διείπαν την προσωπική ζωή της, το ποσοστό στο οποίο της επιτρεπόταν να ασκήσει άμεση επιρροή στις κοινωνικές και πολιτικές υποθέσεις, να συμμετάσχει στην οικονομική ζωή.
Πολύτιμη πηγή -αν και στο σύνολό της αμφιλεγόμενη- αναδεικνύονται τα αγιολογικά κείμενα της εποχής, τα οποία παρέχουν το προσφορότερο υλικό για τη σύνθεση της εικόνας της βυζαντινής γυναίκας. Η συνεξέταση του ισχύοντος πολιτειακού και εκκλησιαστικού νομικού και κανονιστικού πλαισίου αντίστοιχα επιτρέπει να διαφανεί η κοινωνική πραγματικότητα σε αντίστιξη με τα πρότυπα που επιχειρείται να επιβληθούν. Τα αγιολογικά κείμενα, και όχι μόνον, δίδασκαν τη Βυζαντινή πώς έπρεπε να ζει και να ρυθμίζει τις οικογενειακές και κοινωνικές σχέσεις της, σύμφωνα με τις αρχές που απέρρεαν από τις επιταγές της Εκκλησίας, αποκαλύπτουν όμως και στο σύγχρονο ιστορικό πώς έπρεπε να είναι και πώς πραγματικά ήταν “Ο Βίος μιας Βυζαντινής”.
(από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)
