Η εκκλησιαστική αρχιτεκτονική εις την Δυτικήν Στερεάν Ελλάδα και την Ήπειρον
Από του τέλους του 7ου μέχρι του τέλους του 10ου αιώνος
Πανόδετο
Η μεταξύ του τέλους του 7ου και του β’ ημίσεος του 10ου αιώνος περίοδος, δηλαδή η μεσολαβούσα μεταξύ της παλαιοχριστιανικής εποχής και των χρόνων, καθ’ ους απεκρυσταλλώθη και επεκράτησεν ο σταυροειδής εγγεγραμμένος ναός, ενέχει ιδιαιτέραν σημασίαν διά την μελέτην της βυζαντινής ναοδομίας. Ολίγαι είναι εν τούτοις αι μελέται αι αναφερόμεναι εις την κρίσιμον ταύτην περίοδον, κατά την οποίαν διεμορφώθη η μεσοβυζαντινή αρχιτεκτονική. Τούτο θα πρέπει κατά κύριον λόγο ν’ αποδοθή εις τον μικρόν αριθμόν των σωζομένων μνημείων, πολλά των οποίων παραμένουν ουσιαστικώς ανέκδοτα ή δεν έχουν ορθώς χρονολογηθή. Επιτακτικόν αίτημα αποτελεί ως εκ τούτου η δημοσίευσις των σωζομένων οικοδομημάτων της περιόδου ταύτης, αλλά και η θεώρησις του συνόλου των μνημείων ευρυτέρων περιοχών, αι οποίαι αποτελούν δικοιητικάς και πολιτιστικάς ενότητας. Η παρούσα διατριβή επιδιώκει να καλύψει το κενόν τούτο όσον αφορά εις την Δυτικήν Στερεάν Ελλάδα και την Ήπειρο, αι οποίαι υπάγοντο αμφότεραι κατά την εποχής εκείνην εις το θέμα Νικοπόλεως.
(από τον πρόλογο του βιβλίου)
