Η Ιδιοπροσωπία του Νέου Ελληνισμού, Τόμος Β΄

Ας αρχίσουμε με μιαν αναγνώριση αδυναμίας: ο τίτλος της παρούσης εκδόσεως συνιστά σύζευξη δύο όρων, των οποίων η σάρκωση είναι υπό συζήτησιν και διόλου γενικώς αποδεκτή. Ορισμένοι συγγραφείς αμφιβάλλουν αν ο Νέος Ελληνισμός κατόρθωσε να σχηματίση δικό του πρόσωπο· άλλοι χαρακτηρίζουν τη σχετική συζήτηση σαν προσπάθεια καλύψεως των μυθολογικών αναγκών της κοινωνίας· άλλοι διερωτώνται αν μπορή να νοηθή διάσταση προσωπική μέσα στο μαζισμό που εκτρέφει η τεχνολογική κοινωνία· άλλοι αμφισβητούν τη δυνατότητα συστάσεως προσώπου με κάποια σταθερά χαρακτηριστικά μέσα στη δίνη των συνεχών αλλαγών στις οποίες υπόκεινται τόσο το κοινωνικό σύνολο όσο και τα επί μέρους άτομα.
Η χωρίς συζήτηση απόρριψη αυτών των ενστάσεων θα ήταν όχι μόνον άγονη αλλά και άδικη. Πράγματι, ο νέος Ελληνισμός δεν έχει κατορθώσει να προσφέρη ως αυτονόητη παρουσία το όποιο πρόσωπό του – στο βαθμό, τουλάχιστον, που το προσφέρουν η αρχαιότητα και οι μέσοι χρόνοι. Πρέπει επίσης να παραδεχθούμε πως κάθε κοινωνία δημιουργεί μια μυθολογία και συνίσταται από αυτήν· ιδιαιτέρως, η συγκρότηση του νεοελληνικού μύθου υπήρξε, επί δεκαετίες, το “θεωρητικό” όργανο και άλλοθι συγκεκριμένων πολιτικών σκοπουμένων των οποίων η παράκαμψη είναι, πλέον, πάρα πολύ δύσκολη. Δεν μπορούμε να αμφισβητήσουμε, εξ άλλου, το γεγονός ότι η τεχνολογική ανάπτυξη -μέχρι στιγμής- τείνει να εκπραγματώση τον άνθρωπο και όχι να του επιτρέψη τη συγκρότηση του προσώπου. […] (Από την εισαγωγή της έκδοσης)