Η Συμφωνία αρ. 2 Introspections (1983) του Ντίνου Κωνσταντινίδη αποτελεί ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά έργα της ώριμης δημιουργικής του περιόδου και ένα προνομιακό πεδίο για την κατανόηση της σύνθεσης ως διαλογικής διεργασίας: ως χώρου όπου η προσωπική μνήμη, η ελληνική μουσική παράδοση και η ευρωπαϊκή συμφωνική γραφή συνομιλούν δημιουργικά.
Η παρούσα μονογραφία προσφέρει την πρώτη εκτενή και συστηματική μελέτη του έργου, αναδεικνύοντας τον τρόπο με τον οποίο η διατονική τροπικότητα και η χρωματικότητα συγκροτούν ένα πεδίο αρμονικής αμφισημίας και μορφολογικής ευελιξίας. Μέσα από μια πολυεπίπεδη αναλυτική προσέγγιση, που συνδυάζει εργαλεία της θεωρίας φθογγικών συνόλων με μια τροπικο-διατονική ανάγνωση του μουσικού υλικού και ευρύτερες ερμηνευτικές προσεγγίσεις, φωτίζονται οι τεχνικές, οι διακειμενικές αναφορές και οι υφολογικές μεταμορφώσεις που διατρέχουν τη συμφωνική γραφή του συνθέτη.
Το βιβλίο επιχειρεί, πέρα από την τεχνική ανάλυση, να προσεγγίσει τη Συμφωνία αρ. 2 ως έργο όπου ο ήχος λειτουργεί ως φορέας βιωματικής εμπειρίας και ταυτότητας, και η σύνθεση ως πράξη που ενώνει το ατομικό βίωμα με την ιστορική μνήμη της συμφωνικής μουσικής τέχνης.
(από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)