Η απόσταση, από την παράδοση στον καλλιτέχνη ενός ναού των διαστάσεων του Αγίου Παντελεήμονος Αχαρνών, με σκοπό να αγιογραφηθεί στο σύνολό του, ως την ολοκλήρωση του εγχειρήματος, ισοδυναμεί με την απόσταση: από το Χάος ως τη Δημιουργία. Ούτε υπερβολή εμπεριέχει η επισήμανση αυτή ούτε ρητορικό χαρακτήρα, καθώς, από όσο γνωρίζω, ανάλογης έκτασης αγιογράφηση από έναν και μόνο άνθρωπο δεν έχει να επιδείξει η Ορθόδοξη παράδοση στη διαχρονία. […] Μια πρόσθετη ανορθοδοξία στην αποστολή που επιφυλάχθηκε στον Γιάννη Καρούσο ήταν η εκ των υστέρων συμμετοχή του στον σχεδιασμό του μεγαλύτερου ναού που κατασκευάστηκε ποτέ στον ελληνικό χώρο, και ως εκ τούτου ο λόγος του, που θα διευκόλυνε καθοριστικά το έργο του, μετατράπηκε σε πρόβλημα που έπρεπε ο ίδιος να αντιμετωπίσει. Ο σχεδιασμός του εσωτερικού κάθε ναού, που προβλέπεται να αγιογραφηθεί σε όλη του την έκταση, δεν μπορεί να μελετηθεί ερήμην του καλλιτέχνη που θα επιμεληθεί τον ζωγραφικό του διάκοσμο. […] Οι διαστάσεις των επιφανειών στον Άγιο Παντελεήμονα είναι εφιαλτικές για τον καλλιτέχνη: ο τρούλος, τα ημιχώνια, οι κόγχες του ιερού με την Πλατυτέρα, η σύναξη των Αγγέλων που υποστηρίζει τη σύνθεση, αλλά και όλες οι ευαγγελικές παραστάσεις, εκτελέστηκαν χωρίς ποτέ ο αγιογράφος να ελέγχει οπτικά την πορεία του έργου. Δηλαδή αποκαλύφθηκαν και σ’ αυτόν αφού αφαιρέθηκαν από τον ναό οι σκαλωσιές.

Κωνσταντίνος Σπ. Στάικος
(απόσπασμα από το βιβλίο)