Κανείς πριν μπει στη μάχη δεν ξέρει ποιος είναι

Για πρώτη φορά παρουσιάζεται η ιστορία της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών κατά τα κρίσιμα χρόνια της Απριλιανής Δικτατορίας και της Μεταπολίτευσης: 1967-1975.

Αναλύονται κριτικά ο ιδιαίτερος θεσμικός ρόλος της Σχολής, η δομή των σπουδών της, τα αισθητικά πρότυπά και οι ιδεολογικές και τεχνοτροπικές αντιλήψεις των καθηγητών της.

Παρουσιάζονται επίσης τα ιδιαίτερα κοινωνικά και μορφωτικά χαρακτηριστικά των σπουδαστών και σπουδαστριών αλλά και οι σχέσεις, οι νοοτροπίες, το ήθος και το έθος της αλληλεπίδρασής τους που συνιστούσαν εκείνη τη μοναδική δημιουργική ατμόσφαιρα της Σχολής ως ετεροτοπία απόκλισης.

Ανασυστήνεται αφενός η στάση των καθηγητών της Σχολής απέναντι στη Δικτατορία, αφετέρου οι διαδικασίες αφύπνισης του Συλλόγου των Σπουδαστών της το 1972 και η μαζική συμμετοχή τους στην κλιμάκωση των φοιτητικών κινητοποιήσεων που κορυφώθηκαν με την Κατάληψη του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973.

Μέσα από τις αφηγήσεις τους αποκαλύπτεται πως στην απόφαση για την Κατάληψη είχε πρωτοστατήσει δυναμικά ομάδα σπουδαστών και σπουδαστριών της Σχολής, καθώς και ότι τόσο ο Ραδιοφωνικός Σταθμός, όσο και το Ιατρείο του Πολυτεχνείου οργανώθηκαν και λειτούργησαν αρχικά με δικές τους πρωτοβουλίες.

Περιγράφονται επίσης όσα διαδραματίστηκαν στη Σχολή κατά τις τρεις ημέρες της εξέγερσης και τεκμηριώνονται οι φυλακίσεις σπουδαστών της κατά την περίοδο της Χούντας του Ιωαννίδη, καθώς και η «ανεξιχνίαστη» δολοφονία του Γιάννη Καΐλη.

Τέλος, παρουσιάζεται το πώς στην Μεταπολίτευση το φοιτητικό κίνημα της Σχολής ήρθε σε ρήξη με τους καθηγητές της, η οποία οδήγησε στη ριζική αναδόμηση των σπουδών της.

(από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)