Η βασική στόχευση αυτής της μελέτης είναι η λογική ανάπτυξη της έννοιας κράτους κατά τρόπο ώστε να εμπεριέχει ως θεμελιώδη συνιστώσα το στοιχείο της κρίσης. Η έννοια του κοινωνικού κράτους, όπως αναπτύσσεται κατά τον τρόπο αυτό, προβάλλει ως πεδίο αναγνώρισης των αντινομιών της κοινωνικής πράξης, χαρακτηριστικό προς το οποίο έλκεται η προβληματική περί νεωτερικότητας. Η έννοια αυτή, χωρίς να ταυτίζεται με την αντίληψη περί πλήρους και τέλειας υπαγωγής του κοινωνικού επιμερισμού σε μια φετιχιστική αντίληψη περί γενικού κοινωνικού συμφέροντος, αναδεικνύει, με την επισήμανση επιμέρους πτυχών της κρίσης, τα εμπόδια που φράζουν την αναστοχαστική αναφορά του κοινωνικού επιμερισμού και της κατακερματισμένης κοινωνικής πράξης στους όρους τους, όροι που είναι δυνατό να αναγνωρισθούν ως δυνατότητα στην ιδέα της «κοινωνικής της εργασίας». Τέλος, η ανεπτυγμένη έννοια του κοινωνικού κράτους στέκεται κριτικά απέναντι σε ημαρτημένες και παρεκβατικές θεσμίσεις της διευρυμένης κοινωνικής του λειτουργίας, αναγνωρίζοντας τον αντινομικό και συχνά μονομερή χαρακτήρα αυτών των ρυθμίσεων, είτε αυτές προέρχονται από μια φετιχιστική αντίληψη περί κράτους ως αυτονόητου εκπροσώπου του γενικού συμφέροντος είτε έλκουν την προέλευσή τους από το συμφέρον της εξατομίκευσης.
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)