Michael Haneke

Ο αυστριακός κινηματογράφος βρισκόταν πάντα κάτω απ’ τη γερμανική επιρροή – ένα πρόθυμο παράρτημα της γερμανικής κουλτούρας. Από τα μέσα της δεκαετίας του ’70 και για μια σύντομη στιγμή, φαίνεται να χειραφετείται: στα διεθνή φεστιβάλ προβάλλονται αυστριακές ταινίες, όπως: Το μανιφέστο του Antonis Lepeniotis (1974), Τα ευτυχισμένα λεπτά του Γκέοργκ Χάουζερ του Mansour Madavi (1974), Σούμπερτ του Titus Leber (1978), Χορεύει μόνη της του Robert Dornhelm (1981). Παρ’ όλα αυτά, την ίδια εποχή, στη Γερμανία, η κινηματογραφική παραγωγή είναι συγκριτικά κατακλυσμιαία, καθώς συναντιέται η γενιά του Ομπερχάουζεν μ’ εκείνην του Neue Film (Fassbinder, Hergoz, Kluge, Schlondorff, Syberberg, Schroeter), καθώς και με μια σειρά κριτικών/κινηματογραφιστών (Thome, Schmidt, Brustellin) και σκηνοθετών ντοκιμαντέρ (Keusch, Rischert). Έτσι, οι αυστριακοί σκηνοθέτες συνεχίζουν να κάνουν ταινίες κάτω απ’ τη βαριά σκιά της γερμανικής παραγωγής, ενώ μερικοί υποκύπτουν -προσωρινά- στον πειρασμό της Γερμανίας (Bernhard Wicki, Peter Handke, Maximilian Schell). Μέσα στην περιορισμένη (θεματικά και αριθμητικά) αυστριακή παραγωγή, η μοναδική ταινία που ενδεχομένως προετοιμάζει το θεατή για το έργο του Michael Haneke, είναι το Unsichbare Gegner (Αόρατοι εχθροί) της Vali Export (1978), όπου η ηρωίδα, ταλαιπωρημένη από την πίεση και τον εξευτελισμό της κάθε μέρας, αντιμετωπίζει την εισβολή εξωγήινων με χαρακτηριστική ψυχρότητα: τίποτα δεν μπορεί να χειροτερέψει τα πράγματα στην Αυστρία του Kreisky – άρα, η Άννα δεν κινδυνεύει. Πρόκειται για μια ψυχρότητα που αντανακλά και στη μορφή, την απογυμνωμένη από κάθε στοιχείο ωραιοποίησης, όπως τα βόρεια, χειμωνιάτικα αστικά τοπία. […]

(από τον πρόλογο του βιβλίου)