Στο πλαίσιο της νεωτερικότητας και μιας προσωπικής συγγραφικής ιδιορρυθμίας ο Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης προσφέρει ένα ιδιάζον κείμενο που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί κλειστό και συμπαγές σύνολο. Αντιθέτως πρόκειται για ένα πλέγμα στοιχείων και σχέσεων ανοιχτό, διαρκώς μεταβαλλόμενο σε επίπεδο ποιητικής και αναγνωστικής πραγμάτωσης. Είναι ένα κείμενο που συνδιαλέγεται διαρκώς με τον ίδιο του τον εαυτό, με το υπόλοιπο έργο του συγγραφέα, με πλήθος άλλα κείμενα και συστήματα, λόγου και επικοινωνίας. Θέμα προς συζήτηση, που διατρέχει όλο το πεντζικικό έργο και εμπλέκει μέσω μιας ιδιότροπης κριτικής ματιάς συγγραφείς όπως ο Όμηρος και ο Joyce, ο Σολωμός και ο Παπαδιαμάντης, αποτελεί η διαπλοκή μνήμης και θάλασσας.