Η παρούσα μελέτη βασίζεται στη διδακτορική διατριβή της συγγραφέως και πραγματεύεται το ζήτημα των αντιφωνιών, δηλαδή του ηχητικού φαινομένου που χαρακτηρίζει την επανεμφάνιση ίδιων ήχων στην ίδια μετρική θέση, εν είδει αντιστροφικής ομοηχίας, στα χορικά μέρη του δράματος. Η έρευνα επικεντρώνεται στα χορικά των σωζόμενων τραγωδιών του Αισχύλου και στοχεύει στην κατανόηση της διάρθρωσης, της λειτουργίας, καθώς και της πρακτικής αξίας του φαινομένου των αντιφωνιών. Μια κατατοπιστική εισαγωγή και η συνολική θεώρηση της παρουσίας αντιφωνιών στην Αισχύλεια τραγωδία πλαισιώνουν την επιμέρους ανάλυση κάθε μίας από τις επτά τραγωδίες του ποιητή, όπου μελετώνται οι αντιφωνίες σε συνάρτηση με το μέτρο, τον ρυθμό, αλλά και τις νοηματικές τους συνιστώσες. Ο τόμος συμπληρώνεται από βιβλιογραφία και ευρετήριο ειδικών όρων και ονομάτων.