Η σιδηροδρομική γραμμή Πειραιώς-Αθηνών-Πελοποννήσου είναι το μετρικό σιδηροδρομικό δίκτυο, το οποίο από το έτος 1885 μέχρι το 2011 εξυπηρέτησε τις μεταφορικές ανάγκες ανθρώπων και εμπορευμάτων μεταξύ των Αθηνών και των πόλεων της Πελοποννήσου.
Στην αρχή η σιδηροδρομική γραμμή ξεκινούσε από τον Πειραιά και δια μέσου των Αθηνών κατέληγε στην Κόρινθο. Από την Κόρινθο το δίκτυο διαχωριζόταν σε δύο κλάδους, οι οποίοι σαν δακτυλίδι περιέκλειαν την Πελοπόννησο και κατέληγαν και οι δύο στην Καλαμάτα, που ήταν και ο τελικός προορισμός του δικτύου. Ο πρώτος κλάδος διέσχιζε τα παράλια της Κορινθίας και της Αχαΐας και μετά την Πάτρα ακολουθούσε νότια πορεία περνώντας από την πεδιάδα της Ηλείας και τον Πύργο και κατέληγε στην Κυπαρισσία. Ο δεύτερος κλάδος ξεκινούσε από την Κόρινθο, ακολουθούσε νότια πορεία περνώντας από το Άργος, ανηφόριζε στην ορεινή Αρκαδία και περνώντας από την Τρίπολη συνέχιζε νοτιοδυτικά και κατέληγε στην Καλαμάτα. Με την κατασκευή πρόσθετης γραμμής από το Καλό Νερό στο Ζευγολατιό Μεσσηνίας οι δύο κλάδοι ενώνονταν λίγο πριν την Καλαμάτα και έτσι έκλεινε το σιδηροδρομικό δακτυλίδι. Όλο το παραπάνω σιδηροδρομικό δίκτυο μαζί με τις διακλαδώσεις του προς το Λουτράκι, το Ναύπλιο, τη Μεγαλόπολη, την Κυλλήνη και την Ολυμπία είχε συνολικό μήκος 750 χιλιόμετρα και αποτελούσε το μεγαλύτερο μετρικό σιδηροδρομικό δίκτυο της Ευρώπης.
Επιπρόσθετα πρέπει να αναφέρουμε ότι το εν λόγω δίκτυο εξυπηρετούσε περιοχές με μεγάλο τουριστικό και αρχαιολογικό ενδιαφέρον, όπως τα Λουτρά Κυλλήνης, την Ολυμπία, το Ναύπλιο, την Καλαμάτα, τις Μυκήνες, το Λουτράκι και το Ξυλόκαστρο, και ότι διέσχιζε τοπία εξαιρετικού φυσικού κάλλους.
(από το βιβλίο)
