Υπάρχουν βιβλία που δεν γράφονται απλώς. Γεννιούνται μέσα από εμπειρίες που ξεπερνούν τον συγγραφέα και γίνονται μνήμη συλλογική. Το έργο αυτό μας ταξιδεύει πίσω στο 1975, όταν ένας νεαρός δάσκαλος στον πρώτο του διορισμό βρέθηκε σε ένα Πομακοχώρι της Ξάνθης. Ένα χωριό σκαρφαλωμένο στη Ροδόπη, κρυμμένο μέσα στη φύση δίχως δρόμο, τηλέφωνο και ηλεκτρικό ρεύμα. Εκεί όπου η ημέρα και η νύχτα καθόριζαν τον ρυθμό της ζωής, γεννήθηκε μια ιστορία που δεν είναι μόνον προσωπική. Είναι μια μαρτυρία για έναν κόσμο αυθεντικό, που έζησε με λιγοστά μέσα αλλά με αξιοπρέπεια και ανθρωπιά. Τα παιδιά, οι οικογένειες, η ίδια η καθημερινότητα έγιναν συνοδοιπόροι ενός δασκάλου που ήρθε να διδάξει. Αλλά πρώρα κλήθηκε να μάθει: Να μάθει τον τόπο, τους ανθρώπους, την αξία του φωτός που δεν χρειάζεται ηλεκτρισμό για να υπάρξει.
Το βιβλίο αυτό είναι ταυτόχρονα αφήγηση, μνήμη και άνοιγμα σε μια εποχή που χάνεται. Σε ένα κόσμο σχεδόν παραμυθένιο, όπου η σχολική αίθουσα γίνεται σκηνή και τα μαθήματα γράφονται όχι μόνον στον πίνακα αλλά και στις ψυχές. Είναι ένα έργο που μας θυμίζει πως ακόμη και στα πιο απόμακρα χωριά, ακόμη και στις πιο σκληρές συνθήκες η γνώση και η αγάπη για τον άνθρωπο μπορούν να γεννήσουν φως.

(από τον πρόλογο του βιβλίου)