«…Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι όροι που χρησιμοποιούνται στη βυζαντινή γραμματεία και στις εικαστικές τέχνες είναι όμοιες. Όλοι γνωρίζουμε τι σημαίνει γραφή, ιστορία, σχήμα του λόγου “γραφή” παράλληλα σημαίνει και ζωγραφιά, ο “ιστοριογράφος” ή και “σκιαγράφος” και “σκιαγραφείν” σημαίνει το ζωγράφο και την τέχνη του, “σχήματα” είναι ζωγραφικοί τρόποι. Επίσης οι τεχνικές της ρητορικής, μιας τέχνης του λόγου, πέρασαν από το χώρο της διδασκαλίας στη θεολογική γραμματεία και από τη θεολογική γραμματεία στους τοίχους των εκκλησιών. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι οι βυζαντινοί καλλιτέχνες θεωρούσαν τους εαυτούς τους άριστους ρήτορες. Μπορούσαν ίσως να μιλούν ικανοποιητικά για την τέχνη τους, χωρίς να γνωρίζουν τις λεπτομέρειες γραμματειακών κανόνων. Με τον ίδιο τρόπο αγράμματοι ή λίγο γραμματιζούμενοι ζωγράφοι μπορούσαν να ενσωματώνουν ρητορικές τεχνικές στην εργασία τους, χωρίς να θέλουν αναγνώριση του ονόματός τους ή της θέσης τους στον ακαδημαϊκό χώρο…».

(aπό το βιβλίο)